Column

2013 Jeffrey Zwiers

Internet schreeuwen, lekker makkelijk

Zuurpruimen heb je in alle lagen van de bevolking. Ze vinden niks leuk en leveren overal, het liefst anoniem, commentaar op. Helemaal in het huidige internettijdperk. Fora, nieuwsberichten, alle plekken waar je maar een reactie kunt geven, er zitten negatievelingen bij die iedere keer het slechte uit een leuk evenement of gebeurtenis naar voren weten te brengen.

Ook op lokaal niveau zie je dit fenomeen de laatste jaren opkomen. Hier in de buurt kun je bijvoorbeeld geen bericht over Takens tegen komen, of er zijn mensen die de discotheek in Balkbrug met de grond gelijk maken. Helaas moet zelfs een evenement als de Dedemsvaria het doen met zelfbenoemde sceptici die zichzelf tot hoeder van de maatschappij hebben gebombardeerd.

Neem bijvoorbeeld het bericht over de aanstelling van het nieuwe bestuur van de Dedemsvaria. Een klein voorstelronde, de visie van de nieuwe voorzitter en een reactie van een oud-bestuurslid die veel vertrouwen in het nieuwe bestuur heeft.

Pseudoniem Mohammed B. vindt het echter nodig om als een echte zeur direct zijn mening te er onder te kwakken: ‘Hopen dat het nieuwe bestuur het langer volhoudt dan de vorige laffe bestuursleden o.l.v. Nico Dorgelo. Moet wel zeggen dat die voorzitter (Maikel, red.) van Marle een apart figuur is, hopelijk zal niet het eigen belang gelden bij hem,’ is onder het bericht te lezen.

Nu vraag ik mij af met wat voor beweegredenen hij deze reactie plaatst. Ten eerste, wie neemt hem serieus? Niemand weet wie hij is. Ten tweede, kent hij Nico Dorgelo en Maikel van Marle dusdanig goed dat hij dit zomaar over deze mensen mag verkondigen? Weet hij precies wat er is voorgevallen waardoor het huidige bestuur niet doorgaat? Waarop baseert hij dat Van Marle een ‘apart figuur’ is? Wat houdt ‘apart’ hier in? En hoe komt hij er bij dat Van Marle uit eigen belang zou kunnen gaan han- delen?

Allemaal vragen die na het lezen van de drie zinnen direct naar boven komen. Daarbij zie je maar weer eens dat achter een toetsenbord gaan zitten en van alles en nog wat schreeuwen wel heel simpel is. Als deze Mohammed B. het vorige bestuur laf vond en nu bang is dat de vijf nieuwe vrijwilligers uit eigen belang een feest voor Dedemsvaart en omstreken organiseren, waarom staat hij dan zelf niet op om zijn vrije tijd te besteden aan de Dedemsvaria?

Schreeuwen onder een valse naam of pseudoniem is makkelijk op het internet. Als je echt een verschil wilt maken zet er dan in ieder geval je naam bij en lees eens na wat je plaatst. Vaak staat er namelijk helemaal niets.

2014 Hans Heering

‘Dedemsvaria, da’s altijd van ’t zelfde!’

De Dedemsvaria feestweek wordt sinds 1971 georganiseerd. Al meer dan vier decennia altijd maar weer van hetzelfde. Braderie, kermis, waterspelen, terrasje, muziek en ga zo maar door. Daar raak je als inwoner van ons mooie kanaaldorp toch een keer op uitgekeken? Is het na al die jaren vreemd dat je bij sommige winkels het bordje “Wegens vakantie gesloten” op de deur geplakt ziet? De winkelier –en niet alleen hij of zij – ontvlucht als het ware het grootse meerdaagse feest van Dedemsvaart. Terecht of onterecht? Daar zijn en blijven de meningen over verdeeld.

Iedereen heeft natuurlijk recht op vakantie en niemand kan verplicht worden om het feest in eigen dorp mee te vieren. Elders is het toch ook vaak beter en zeker niet van ’t zelfde?. De vakantiegangers en gasten van elders komen wel bij ons genieten, want de feestjes in hun stad of dorp zijn ook altijd van ‘t zelfde.

Samen

Uit de lange lijst van sponsoren mag gelukkig geconcludeerd worden dat de Dedemsvaria wordt gesteund door het Dedemsvaartse bedrijfsleven. En gelukkig zijn er altijd nog heel veel “Voarters” die zich verheugen op de Dedemsvaria. Van hetzelfde of niet, de activiteiten trokken en trekken veel publiek. Gewoonlijk wordt er samen altijd een mooi feestje van gemaakt.

Persoonlijk maak ik het feest al vanaf de beginjaren mee en bij de vakantieplanning hield ik altijd rekening met de Varia.

Een kleine twee maanden na de eerste Dedemsvaria in 1971 trouwde ik met “Klaassie van de Balk”. In 1973 en 1974 woonden wij in de Julianastraat en vanuit onze woonkamer hadden we een goed uitzicht op de door plaatsgenoten bemande kramen. Vele bekenden en onbekenden zagen wij langs de kramen schuifelen en regelmatig schuifelden wij even mee. Gezelligheid troef. Af en toe een praatje maken met een kennis of met een standhouder, want ook dat waren toen vaak goede bekenden. Of even het juiste gewicht proberen te raden van het Venekloeten varken.

De tijden zijn veranderd. De braderie staat nog slechts een paar dagen op het programma en de meeste kramen worden bemand door ondernemers van buiten het dorp. Een beetje jammer, maar de gezelligheid van de Dedemsvaria is zeker niet verdwenen.

Genieten

Ook van 28 juli tot en met 2 augustus zullen weer duizenden mensen genieten van alle activiteiten. Niet alleen Dedemsvaarters, maar ook gasten die hun vakantie in het mooie Reestdal en/of het Vechtdal doorbrengen. Mijn vrouw en ik, onze kinderen en kleinkinderen zijn er zeker ook weer bij. Door de jaren heen hebben wij er naar gestreefd om minimaal een paar dagen lekker van de Dedemsvaria te genieten. Heerlijk ontspannen in ons eigen dorp. Dat gaan we dit jaar zeker ook weer doen.

Van hetzelfde of niet, wij zijn er gewoon weer bij.

U toch ook?

2015 Alle Jan Pijlman

'Dedemsvaart, één en al hoogtepunten?!'

Zo rond 1950 en daarna kwam ik al in Dedemsvaart aan de Van Haeringenstraat. Mijn opa was sigarenfabrikant in het klein, heette dus Kleine.

Overigens was de Van Haeringenstraat toen een straat met winkels. Allemaal verleden tijd. De veranderingen zijn nog niet voorbij voor het winkelaanbod in Dedemsvaart. Minder, nog minder?? Wie het weet mag het zeggen.

De baas

Maar de feestweek Dedemsvaria is niet meer weg te denken uit Dedemsvaart. Een ijzersterk merk van 1970. In 1988 maakte ik er kennis mee, zes weken na hier op 16 juni tewerk gesteld te zijn. Dedemsvaria, toen met voorzitter Henk Haverkort, die vond dat hij die week meer dan de burgemeester, de baas van Dedemsvaart was. Was ook wel een beetje zo. Een man met veel verdiensten.

Daarna kwam de periode met Mary Hulleman-Warmer met als kenmerk een sterk collectief: Mary, Jan, Wim en Johan. En dan nu Maikel van Marle en zijn crew. Andere tijden, andere mensen, andere accenten. Zo hoort het. Vroeger lag het accent meer via de middenstand (de organisatie is nog erg actief in het dorp), de Dedemsvaria is wat verjongd en meer verhorecaniseerd (!). Dedemsvaart is en blijft een actief dorp! Ook blijvende activiteiten als de 24 uurs vismarathon -ook dit jaar zal ik koffie schenken- en de waterspelen. Van Jan Bredenoord zijn we nog niet af. Prima!

In Dedemsvaart mag er tijdens de Dedemsvaria extra geluid, muziek en lawaai zijn. Dat hoort bij een feestweek en bij Dancing on the Voart, als Dedemsvaart danst en zingt dat het een lieve lust is. Dat is het ook, maar dat hoeft niet te betekenen dat het gemeentebestuur ook de rest van het jaar het nodig vindt om ons te trakteren op vervelend, onnodig lawaai door  verkeersdrempels en verkeerskussens, die we overal te pas en te onpas aantreffen. Pffff! Als er weinig wind is, kan ik precies het aantal auto’s met aanhangwagen (met lading) tellen. Drie maal een verkeerskussen, pats, klets, boem, keihard. Irritante lawaaivoorzieningen, waar volgens mij niemand op zit te wachten. Hou daar eens mee op! Verkeerde hoogtepunten!

En toch, en toch is Dedemsvaart een prima dorp om in te wonen. Denk aan de Dedemsvaria, DMC-activiteiten in het dorp, de Tuinen Mien Ruys, een prima ontwikkeld sportleven, een overdekt zwembad, een fraaie sporthal, de Kotermeerstal (zwemmen, zonnen, festiviteiten), de Gashouder, de Baron, de Kalkovenaccommodatie van de HVA, vier supers en veel horeca. Wat wil je nog meer?

We hebben het goed met elkaar. Dus alleen chagrijnen als je over die vervelende en onnodige drempels en kussens rijdt. Geniet verder van Dedemsvaart, een dorp met vele goede hoogtepunten! Elk jaar weer.

2016- Marijke de Vries

Ruim dertig jaar geleden geboren in het Westen, verhuisde ik als klein meisje naar Dedemsvaart. Amper vier was ik. Zo blond als een engeltje en heerlijk onbevangen. Een paardenstaart aan weerszijden en een enorme spleet tussen mijn voortanden. Ik groeide op net buiten het dorp. In een prachtig huis aan de Tottenhamstraat. Een ritje op en neer stelt nu niet zoveel meer voor. Maar ik weet nog dat ik het als kind een vreselijk eind van de bewoonde wereld vond. Heb er altijd met veel plezier gewoond hoor, begrijp me niet verkeerd. Het was een heerlijke plek om op te groeien. Behalve dan in die ene week in het jaar. Tijdens die ene mooie feestweek van ons dorp. Waarbij het - in mijn herinnering tenminste - elke dag mooi weer was. En de mensen altijd vrolijk en enthousiast. Ik heb het natuurlijk over de Varia-week. Die ene week, waarin de Julianastraat en Marktstraat werden omgetoverd in een shopwalhalla. Kraampjes zo ver als ik kon kijken. Met in de ene stand nog leukere ringetjes en andere meiden-hebbedingetjes dan de andere. En op elke hoek gebeurde wel iets. Altijd wat voor jong en oud. Een leuke show hier. Een demonstratie daar. Iedereen sjoelen, joelen en jeu de boulen. En dan natuurlijk op de markt die enorme kermis. Waar je als tienermeisje het liefst tot het eind bleef plakken. Met ‘de zweef’, de bank en de botsauto’s. Muziek overal. Ik vond het geweldig. Maar nee, ik moest op tijd mee naar huis. Want alleen terugfietsen, dat mocht ik niet. Vreselijk vond ik dat. Mijn toenmalig beste vriendinnetje woonde in de Molstraat en oohh, wat was ik jaloers op haar. Zij mocht veel langer in het dorp blijven dan ik. Het liefst sliep ik heel de week bij haar. Want ja, als typische drama teenqueen had ik het gevoel alles te moeten missen van het feest. Een beetje zo van, hoe overleef ik... Terwijl ik dit schrijf worden voor mijn huis al de geluidsboxen aan de lantaarnpalen vastgezet. Al moet ik nog wel even met degene die verantwoordelijk is voor de playlist om de tafel, maar dat terzijde. Nee, vandaag de dag geen Tottenhamstraat meer voor mij. Ruim vijftien jaar later woon ik niet meer zo ver van het dorp, maar letterlijk middenin het centrum. In die zin is mijn meisjesdroom werkelijkheid geworden. Voor het eerst ga ik de Varia meemaken zoals mijn vijftienjarige ik dat altijd dolgraag wilde. Het feest voor de deur, want ik woon tegenwoordig in dé straat, die over een paar weken propvol staat met kraampjes. Dit keer alleen geen 15 meer, maar moeder van twee heerlijke, kleine koters, die de Varia ongetwijfeld net zo geweldig zullen vinden als ik destijds. Tijd voor nieuwe herinneringen.

 

2017- Ellen van Eijk-Uythof

De Dedemsvaria van mijn jeugd

Als ik aan de Dedemsvaria feestweek denk, dan ga ik terug naar de tijd van mijn jeugd. De tijd dat tijdens de feestweek hét Varialied dagelijks meerdere malen door de speakers schalde en menig mens meezong en meedeinde. De tijd van die heerlijke kermis met 'de rups&';, waar je even in het donker was als de kap erop ging …. Met de zweefmolen en de Swing Mill (heeft menig mens z’n rug gekost). De tijd dat mijn vader (Jan Uythof) in de organisatie zat en er spelen waren als paalzitten, steile-wand-klimmen tegen het Winkelcentrum in de Marktstraat op, mastklimmen, spuitvoetbal en touwtrekken. Spectaculaire spelen, volop deelname, met veel enthousiasme georganiseerd en gepresenteerd, met drommen volk op de been die aanmoedigingen toejuichten aan de vele deelnemers. En die vele mensen waren ook dagelijks te vinden op de braderie. Een echte ouderwetse braderie, voor elk wat wils. De tijd dat we nog een openlucht zwembad hadden, het mooiste, grootste en heerlijkste van de omgeving. Daar werden waterspelen georganiseerd voor alle jeugd. Zeskampen op de grote ligweiden en waterspelen in het instructiebad. Vele kinderen deden daar aan mee. Zo ook ik. Ik weet niet meer welk jaar het was. Ik zal een jaar of zeven zijn geweest. Een klein, verlegen meisje (echt waar, ik was verlegen). Wat ik me nog goed herinner is dat de Rozenkoningin Mia heette. Gek eigenlijk dat ik me dát zo goed herinner. Wellicht omdat ik haar zo mooi vond, met haar donkere lange haren en alle dagen mooie kleren aan. Als klein meisje droom je daarvan en hoop je dat ooit te mogen zijn. Een van de onderdelen van de spelen was ‘de was ophangen’. Ik werd aangemoedigd door een mevrouw die zei dat ik de sokken met één knijper aan de tenen moest ophangen. Ik had nog nooit was opgehangen en wist amper hoe dat moest, maar wat ik wel wist, was dat het snel moest. Van de overige spelletjes kan ik mij niets meer herinneren, alleen die ene aanmoediging van die lieve mevrouw. Na afloop van de spelletjes ging ik naar huis. Ik dacht dat het klaar was. Ware het niet dat ik tegen de klok van vijven werd opgehaald door een vriendinnetje. Ik zou een prijs hebben gewonnen. En ja hoor. Aangekomen op het zwembad was nét de prijsuitreiking begonnen en hoorde ik mijn naam. Ik vond het dóódeng om naar voren te komen, maar werd voortgeduwd en hup … daar stond ik vlak voor de Rozenkoningin. Zij feliciteerde mij en wenste mij veel plezier met mijn prijs. Een prachtig memoryspel in een rood doosje. Misschien dat ik hierom het spel memory altijd leuk heb gevonden.

Ik wens u een fijne Dedemsvaria!

 

 

Share |